زندگانی را نفس سررشته آرام نیست

موج گوهر ناخنش چون سود دندان می شود

ماند الفتها به یک سوتا در وحشت زدیم

چن دامن عالمی را طاق نسیان می شود

موج در یا را رگ خواب پریشان می شود

عافیت دور است از نقش بنای محرمی

خون بود رنگی کزو تصوبر انسان می شود