کینه می یابد رواج از سرمهریهای دهر

طرف دامانی گر افشاند بیابان می شود

هرکه رفت از دیده داغی بر دل ما تازه کرد

در زمین نرم نقش پا نمایان می شود

آبروی آتش افزون در زمستان می شود

کلفت اسباب رنج، طبع حرص اندود نیست

خار و خس در دیده ی گرداب مژگان می شود