آبروی آتش افزون در زمستان می شود

هرکه رفت از دیده داغی بر دل ما تازه کرد

در زمین نرم نقش پا نمایان می شود

کینه می یابد رواج از سرمهریهای دهر

کلفت اسباب رنج، طبع حرص اندود نیست

خار و خس در دیده ی گرداب مژگان می شود

صافی دل را زیارتگاه عبرت کرده اند