رشته هر گه بگسلد گوهر پریشان می شود

گر لب اظهار نگشایی نفس آواره نیست

موج می از وسعت ساغر پریشان می شود

چون نفس بی ضبط گردد اشک باید ریختن

از تپیدن گرد نومیدی به گردون برده ایم

ناله می گردد خموشی گر پریشان می شود

راز دل چندان که دزدیدم نفس بی پرده شد