از تپیدن گرد نومیدی به گردون برده ایم

موج می از وسعت ساغر پریشان می شود

چون نفس بی ضبط گردد اشک باید ریختن

رشته هر گه بگسلد گوهر پریشان می شود

ناله می گردد خموشی گر پریشان می شود

راز دل چندان که دزدیدم نفس بی پرده شد

بیدل از شیرازه این دفتر پریشان می شود