راز دل چندان که دزدیدم نفس بی پرده شد

رشته هر گه بگسلد گوهر پریشان می شود

از تپیدن گرد نومیدی به گردون برده ایم

ناله می گردد خموشی گر پریشان می شود

بیدل از شیرازه این دفتر پریشان می شود