بیتاب عشق را ز در و دشت چاره نیست

پر غافل ست خواجه که قارون نمی شود

گل ، یاد غنچه می کند و سینه می درد

رفت آنکه جمع می شدم اکنون نمی شود

لیلی خیال ما ز چه مجنون نمی شود

دل بر بهار ناز حنا دوخته ست چشم

تا بوسه بر کفت ندهد خون نمی شود