سنگ این کهسار- آخر بی ترازو می شود

هرچه گفتیم از حیا دادیم بر باد عرق

حرف ما بیحاصلان سبز از لب جو می شود

درکمین هر وقاری خفتی خوابیده است

فکرخویشم رهزن است از باغ و بستانم مپرن

گر همه بر چرخ تازم سیر زانو می شود

شکر احسان در زمین بی کسی بی ریشه نیست