شکر احسان در زمین بی کسی بی ریشه نیست

سنگ این کهسار- آخر بی ترازو می شود

فکرخویشم رهزن است از باغ و بستانم مپرن

گر همه بر چرخ تازم سیر زانو می شود

سایه دستی که افتد بر سرم مو می شود

بزم تجدید است اینجا فرصت تحقیق کو

من منی دارم که تا وا می رسم او می شود