فکرخویشم رهزن است از باغ و بستانم مپرن

حرف ما بیحاصلان سبز از لب جو می شود

درکمین هر وقاری خفتی خوابیده است

سنگ این کهسار- آخر بی ترازو می شود

گر همه بر چرخ تازم سیر زانو می شود

شکر احسان در زمین بی کسی بی ریشه نیست

سایه دستی که افتد بر سرم مو می شود