نقش پا هم بهر پابوست دهانی می شود

در هوای او دل هر ذره جانی می شود

ناله هم در یاد او سرو روانی می شود

لفظ عشقی برزبانها رنگ چندین علم ریخت

شوق می بالد، گناه شوخی اظهار نیست

مطلب از دل تا به لب آید فغانی می شود

گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم