گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم

نقش پا هم بهر پابوست دهانی می شود

شوق می بالد، گناه شوخی اظهار نیست

مطلب از دل تا به لب آید فغانی می شود

صورت آیینه ام موی میانی می شود

آن حنایی پنجه ام کز دامن هر برگ گل

نوبهار رنگ عیشم را خزانی می شود