شوق می بالد، گناه شوخی اظهار نیست

ناله هم در یاد او سرو روانی می شود

لفظ عشقی برزبانها رنگ چندین علم ریخت

نقش پا هم بهر پابوست دهانی می شود

مطلب از دل تا به لب آید فغانی می شود

گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم

صورت آیینه ام موی میانی می شود