صورت آیینه ام موی میانی می شود

شوق می بالد، گناه شوخی اظهار نیست

مطلب از دل تا به لب آید فغانی می شود

گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم

آن حنایی پنجه ام کز دامن هر برگ گل

نوبهار رنگ عیشم را خزانی می شود

تنگنای کلفتی چون دستگاه هوش نیست