آن حنایی پنجه ام کز دامن هر برگ گل

مطلب از دل تا به لب آید فغانی می شود

گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم

صورت آیینه ام موی میانی می شود

نوبهار رنگ عیشم را خزانی می شود

تنگنای کلفتی چون دستگاه هوش نیست

ذره ما گر رود از خود جهانی می شود