تنگنای کلفتی چون دستگاه هوش نیست

صورت آیینه ام موی میانی می شود

آن حنایی پنجه ام کز دامن هر برگ گل

نوبهار رنگ عیشم را خزانی می شود

ذره ما گر رود از خود جهانی می شود

درخور جهد است حاصلهاکه از بهر هما

سایه می سوزد نفس تا استخونی می شود