عاجزم چندانکه در عرض ضعیفیهای من

سایه بال پری کوه گرانی می شود

رخ مپوش از من که چشم حسرت آهنگ مرا

هر سر مژگان پر و بال فغانی می شود

ناله گر باشد نگاه ناتوانی می شود

گر چنین باشد فشار حسرت بال هما

مغزها آخر ز خشکی استخوانی می شود