قضا نوشت مگر سرخطم به سایه بید

گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید

سحر دماندن پیری چه شامهاکه نداشت

سیاه کرد جهانم به دیده موی سفید

ز دور می شنوم گر زبان ما و شماست