سیاه کرد جهانم به دیده موی سفید

گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید

قضا نوشت مگر سرخطم به سایه بید

سحر دماندن پیری چه شامهاکه نداشت

ز دور می شنوم گر زبان ما و شماست

جلاجلی که صدا بسته بر دف ناهید

جز اختراع جنون امل طرازان نیست