جز اختراع جنون امل طرازان نیست

سیاه کرد جهانم به دیده موی سفید

ز دور می شنوم گر زبان ما و شماست

جلاجلی که صدا بسته بر دف ناهید

قیامت دو نفس عمر و حسرت جاوید

تلاش خلق به جایی نمی رسد اما

همان به دوش نفس ناقه می کشد امید