جلاجلی که صدا بسته بر دف ناهید

سحر دماندن پیری چه شامهاکه نداشت

سیاه کرد جهانم به دیده موی سفید

ز دور می شنوم گر زبان ما و شماست

جز اختراع جنون امل طرازان نیست

قیامت دو نفس عمر و حسرت جاوید

تلاش خلق به جایی نمی رسد اما