سحر دماندن پیری چه شامهاکه نداشت

گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید

قضا نوشت مگر سرخطم به سایه بید

سیاه کرد جهانم به دیده موی سفید

ز دور می شنوم گر زبان ما و شماست

جلاجلی که صدا بسته بر دف ناهید