جراحت پرور عشقم به گلزارم چه می خوانی

همه گر اشک خود باشدگریبانگیر می آید

مبند ای وهم بر معدوم مطلق تهمت قدرت

ز خدمت بی نیازم گر ز من تقصیر می آید

که درگوشم ز بوی گل صدای تیر می آید

صفاکیشان ندارند انتظار رنگ گرداندن

سحر هرگاه می آید به عالم پیر می آید