به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

که دل تا خون نگردد از فسردن برنمی آید

هواپرورده شوق بهارستان دیدارم

به گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی آید

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

به برق جلوه او هستی من برنمی آید