بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

به گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی آید

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

به برق جلوه او هستی من برنمی آید

ادب فرسوده تر از اشک مژگان پرورم بیدل

من و پایی که تا کویش ز دامن برنمی آید