ادب فرسوده تر از اشک مژگان پرورم بیدل

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

به برق جلوه او هستی من برنمی آید

من و پایی که تا کویش ز دامن برنمی آید