ز راه خرد جوی تخت مهی

تو از بنده بندگان کمتری

به اندیشه دل مکن مهتری

همی کینه با پاک یزدان نهی

شبان زاده را دل پر از تخت بود

ورا پند آن موبدان سخت بود

چنین بود تابود و این تازه نیست