چه سان رسیم به مقصدکه تا قدم زده ایم

ز شرم دعوی باطل گواه می گرید

گزیرنیست شب تیره را زشمع وچراغ

همیشه دیده بخت سیاه می گرید

شکست آبله در خاک راه می گرید

به نا امیدی دل کیست چشم بازکند

بس است اگر مژه ای گاه گاه می گرید