بس است اگر مژه ای گاه گاه می گرید

چه سان رسیم به مقصدکه تا قدم زده ایم

شکست آبله در خاک راه می گرید

به نا امیدی دل کیست چشم بازکند

ز شمع کشته شنیدم که صبحدم می گفت :

دگر چه دیده گشایم نگاه می گرید

ترحم کرم توست بروضیع وشریف