ز شمع کشته شنیدم که صبحدم می گفت :

شکست آبله در خاک راه می گرید

به نا امیدی دل کیست چشم بازکند

بس است اگر مژه ای گاه گاه می گرید

دگر چه دیده گشایم نگاه می گرید

ترحم کرم توست بروضیع وشریف

که ابر بر گل و خار و گیاه می گرید