دگر چه دیده گشایم نگاه می گرید

به نا امیدی دل کیست چشم بازکند

بس است اگر مژه ای گاه گاه می گرید

ز شمع کشته شنیدم که صبحدم می گفت :

ترحم کرم توست بروضیع وشریف

که ابر بر گل و خار و گیاه می گرید

کراست یادکه در بارگاه رحمت عام