که ابر بر گل و خار و گیاه می گرید

ز شمع کشته شنیدم که صبحدم می گفت :

دگر چه دیده گشایم نگاه می گرید

ترحم کرم توست بروضیع وشریف

کراست یادکه در بارگاه رحمت عام

صواب خنده کند یا گناه می گرید

نه اشک شمعم ونی شبنم سحربیدل