سینه را ازتیر و، دل را نیست از زخم سنان

کز تپیدن سرمه شد هرکس به فریادم رسید

مکتب آفاق از بس درسگاه عبرت است

گوشمالی بود هر حرفی کز استادم رسید

بی قدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید

دامگاه شوق چون من صید محرومی نداشت

ناله واری هم نماند از من که صیادم رسید