ناله واری هم نماند از من که صیادم رسید

سینه را ازتیر و، دل را نیست از زخم سنان

بی قدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید

دامگاه شوق چون من صید محرومی نداشت

عشق ضعفی داشت تا شد با مزاجم آشنا

سیل شبنم بود تا در محنت آبادم رسید

چون شرر داغ فنا نتوان زدود از طینتم