بی قدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید

مکتب آفاق از بس درسگاه عبرت است

گوشمالی بود هر حرفی کز استادم رسید

سینه را ازتیر و، دل را نیست از زخم سنان

دامگاه شوق چون من صید محرومی نداشت

ناله واری هم نماند از من که صیادم رسید

عشق ضعفی داشت تا شد با مزاجم آشنا