اشک را منصب بینش به دویدن نرسید

طبع آزاد مرا ز آفت دوران غم نیست

پیکر سرو ز پیری به خمیدن نرسید

بال معنی نکشد کوشش هر بی سر و پا

غیر نومیدی از این باغ چه گل خواهم چید

رنگ افسرده من گر به پریدن نرسید

بسمل ناز تو گر بال کشد وحشت کو