عرض کمال رونق بازار ما شکست

خود را نهنگ حوصله شمع درکشید

هنگامه تمتع این باغ فتنه داشت

سرو و چنار دست به جای ثمر کشید

جوهر ز آب آینه موج خطر کشید

روشن نشد که از چه بیابان رسیده ایم

باید چو شمع خار قدم تا سحر کشید