زیرگردون چون سحردریک نفس گشتیم پیر

درکلف خوابید هرجا شد مه تابان سفید

تا نگردد سخت جانی دستگاه انفعال

استخوان در پیکر ما می شود پنهان سفید

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید

راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست

اشک را از دیده دوری کرد تا مژگان سفید