بعد ازین چون موج می بر کشتی صهبا زنید

بر فروغ شمع بیداد نفس تیغ است و بس

چند چون زنگار بر آیینه دلها زنید

شورتوفان حوادث بر محیط افتاده است

باز آغوش دم تیغی مهیاکرده ایم

خنده ای از بخیه می باید به زخم ما زنید

جلوه در کار است غفلت چند ای بیحاصلان