باز آغوش دم تیغی مهیاکرده ایم

چند چون زنگار بر آیینه دلها زنید

شورتوفان حوادث بر محیط افتاده است

بعد ازین چون موج می بر کشتی صهبا زنید

خنده ای از بخیه می باید به زخم ما زنید

جلوه در کار است غفلت چند ای بیحاصلان

چشم خواب آلود خود را یک دو مژگان پا زنید