عمر ها شد ناز فطرت سرنگون خجلت است

تا به کی حسرت کشد سنگی به جام ما زنید

زان پری جز بی نشانی بر نمی دارد نقاب

تا ابد گر شیشه تحقیق بر خارا زنید

دامن .گردی که دارید اندکی بالا زنید

بیدل از ساز نفس این نغمه می آید به گوش

کای اسیران خانه زندان است بر صحرا زنید