تا به کی حسرت کشد سنگی به جام ما زنید

رنگ گل را ترجمان گر غنچه باشد خوش اداست

خنده ها چون باده باید از لب مینا زنید

کلفت خمیازه از درد شکستن بدتر است

زان پری جز بی نشانی بر نمی دارد نقاب

تا ابد گر شیشه تحقیق بر خارا زنید

عمر ها شد ناز فطرت سرنگون خجلت است