خاکی که باد می برد آخرگران کنید

خورشید در تلافی سودای همت است

گر یک دو دم چو صبح ز هستی زیان کنید

روزی دو از نم عرق شرم زندگی

در زبر پاست خاک مراد غرور عجز

ای غافلان تلاش همین آستان کنید

هنگامه دل است چه دنیا چه آخرت