در فرامش خانه هستی عدم گم کرده ام

خوش خرامان داد طبع سست بنیادم دهید

خاک من بیش از غباری نیست بر بادم دهید

یادی از کیفیت آن الفت آبادم دهید

از خیالش در دلم ارژنگها خون می خورد

یک سر مو کاش سر در کلک بهزادم دهید