یک سر مو کاش سر در کلک بهزادم دهید

در فرامش خانه هستی عدم گم کرده ام

یادی از کیفیت آن الفت آبادم دهید

از خیالش در دلم ارژنگها خون می خورد

نغمه دردی به صد خون جگر پرورده ام

گر دماغی هست گاهی دل به فریادم دهید

زین تهی دستی که بر سامان فقر افزوده ام