موج آرامیده دارد چین دامان گهر

گرمی هنگامه هستی نگاهی بیش نیست

شمع را تار نفس محو است در مد نظر

زین محیط آخر به جرم عافیت خواهیم رفت

بسکه جز عریان تنی ها نیست سامان کسی

پوست جای سایه می ریزد، نهال بارور

صحبت نیکان علاج کین ظالم می شود