بسکه جز عریان تنی ها نیست سامان کسی

شمع را تار نفس محو است در مد نظر

زین محیط آخر به جرم عافیت خواهیم رفت

موج آرامیده دارد چین دامان گهر

پوست جای سایه می ریزد، نهال بارور

صحبت نیکان علاج کین ظالم می شود

در دل خارا به آب لعل اگر ریزد شرر