نیست در دریای امکان جز نفس موج خطر

از مدارا غوطه در موج حلاوت خوردن است

چرب و نرمیها زبان پسته گیرد در شکر

ای حباب از زورق خود اینقدر غافل مباش

فکر جمعیت در این گلشن گل بیحاصلی ست

غنچه از هر برگ دارد دست نومیدی به سر

سایه گم گشته را خورشید می باشد سراغ