فکر جمعیت در این گلشن گل بیحاصلی ست

چرب و نرمیها زبان پسته گیرد در شکر

ای حباب از زورق خود اینقدر غافل مباش

نیست در دریای امکان جز نفس موج خطر

غنچه از هر برگ دارد دست نومیدی به سر

سایه گم گشته را خورشید می باشد سراغ

قاصدت هم از تو می باید ز ماگیرد خبر