صدای کاسه چشم است پیچ و تاب نظر

تپش کدورتم از طبع منفعل نرود

نمی رود به فشردن غبار دامن تر

خروش اهل حیا پرده دار خاموشی ست

گرفتم آنکه به خود وارسی چه خواهی دید

چو عکس بر در آیینه احتیاج مبر

به سلک نظم رسید آبروی ما بیدل